Parlata

Τότε οι φίλοι κατάλαβαν πως εδώ υπάρχει ένας παράλληλος κόσμος, που κινείται αμέριμνα εκτός κρίσης, συγκυρίας, Φεστιβάλ, γρίπης και όλων εκείνων που εμείς θεωρούμε δεδομένη πραγματικότητα. Ποια πραγματικότητα...
Τα συμπεράσματα αυτά ήρθε να ενισχύσει δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο η Θεσσαλονίκη είναι πέμπτη στον κόσμο όσον αφορά τη νυχτερινή διασκέδαση. Βέβαια, και εδώ η έννοια “διασκέδαση” έχει πολλές γαβ-γαβ ερμηνείες, αλλά εν πάση περιπτώσει έτσι είναι τα πράγματα. Ο έγκυρος ταξιδιωτικός οδηγός Lonely Planet επιβεβαιώνει πως η φτωχομάνα έχει την πέμπτη εντονότερη νυχτερινή ζωή στον ντουνιά μετά το Βελιγράδι, το Μόντρεαλ, το Μπουένος  Άιρες και το Ντουμπάι. Τουρίστες διαβεβαιώνουν πως τα σαλονικιώτικα μαγαζιά είναι “πρωτοπόρα στην Ευρώπη” και ότι είμαστε γεμάτοι με λάτιν μπαρ, ντίσκο και σκαμπρόζικα μπουζούκια. Τώρα πού τα είδαν τα μπουζούκια είναι άλλο θέμα, αφού το όργανο αυτό θεωρείται διακοσμητικό στα μεγάλα pet-shop, κέντρα προβατοειδούς διασκέδασης με νεολαϊκά. Εντάξει, έμεινε το όνομα (το τελευταίο προπύργιο των μπουζουκιών είναι μόνο ένα, εξαιρετικό, και ευτυχώς καλά κρατεί: ο μέγας “Ζυγός”, προς το “Τιτάν”).
Η τηλεόραση, κυρίως, με τα σκυλοπρωινάδικα και οι προεπιλεγμένες play lists πολλών ραδιοφώνων έχουν επιβάλει μια αισθητική χασαποταβέρνας σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, έχουν εξαφανίσει το καλό τραγούδι, αλλά και έχουν περάσει μια βιομηχανική αντίληψη διασκέδασης: μεγάλες μάζες ορμούν σε τεράστια, σχεδόν απάνθρωπα και ακριβά μαγαζιά, όπου γίνεται στριμόκωλος χαμός και γιούργια. Ο κόσμος, δίκην αιγοπροβάτων, σπεύδει εκεί όπου υπάρχει μπούγιο, επίδειξη, χαζομάρα και ορυμαγδός.  Άγχος: Να είμαι κι εγώ εκεί!
Κάθε συνέχεια διακόπηκε.  Ήρθαν άπληστοι και αγράμματοι μάνατζερ σε ένα κάρο εταιρείες που καπηλεύονται τη μουσική και έχουν εκμαυλίσει τον κοσμάκη. Αλλά ο καθείς έχει την ευθύνη του εαυτού του, και οι γονείς των παιδιών τους και πάει λέγοντας. Ωστόσο, ας μην γκρινιάζουμε σαν γέροι, σαν ξεπερασμένοι συντηρητικοί που έμαθαν στα νιάτα τους αλλιώς και τώρα όλα τους ξινοφαίνονται. Οι νέοι το γλεντούν με τους δικούς τους τρόπους και η αγορά κινεί αναλόγως το χρήμα. Το ζήτημα δεν είναι εκεί, αλλά πώς η Θεσσαλονίκη, με τέτοια προϊστορία, πανεπιστήμια, μουσεία, φεστιβάλ και λοιπά, δεν έχει πια ζώσα πνευματικότητα, δεν πρωτοπορεί εκεί, αλλά σε ένα στιλ νυχτερινής ζωής που, έστω, θα μπορούσε να συνδυαστεί με άλλες ποιότητες την ημέρα. Για να συμβεί αυτό, όμως, πρέπει να έχεις και ανάλογους άρχοντες, και θεσμούς, και οράματα, και νοοτροπία. Ετούτα λείπουν σχεδόν ολοσχερώς. Οπότε, ας παρηγορηθούμε με την ιδέα ότι είμαστε καλύτεροι από το Ντουμπάι, τουλάχιστον στη νυχτερινή διασκέδαση.  Ή σε αυτό που λέμε “διασκέδαση”, εννοώντας κυρίως τη γνωστή, αστραφτερή σκυλοπρέπεια.

Και ως σχολιο επαυξάνον το προηγούμενο κείμενο ,δείτε-ακούστε το "Μικρασιάτικο" , με στίχους που καίνε ,αλλά αποδίδουν την (ντροπιαστική για τους Ελληνες ) αλήθεια.